Historie Steenwijk
De Vermaning van Steenwijk
De Doopsgezinde kerk van Steenwijk is een sober kerkgebouw uit de eerste helft van de 19e eeuw. De datumsteen vermeldt 28 juni 1848. Bij de bouw werden deels bakstenen hergebruikt van Immanuel, het oude doopsgezinde kerkje aan de Langesloot in Zuidveen. Ook de oude gevelsteen uit dat kerkje kreeg hier een nieuwe plek. Zo zijn de Zuidveense wortels van de gemeente nog altijd zichtbaar.
Toen het gebouw in 1848 werd neergezet, had het nog iets van een schuilkerk. Vanaf de straat was de kerk nauwelijks te zien. Ook nu valt het gebouw van buiten niet direct op: er is geen toren en geen klok. Toch staat de Vermaning midden in het hart van Steenwijk. Wie binnenkomt, ontdekt een lichte en verrassend ruime kerkzaal, met preekstoel, orgel en veel ramen.
Dat de kerk tegenwoordig beter zichtbaar is, komt door een verandering in 1882. Het huis dat vóór de Vermaning stond, werd toen afgebroken. Zo ontstond het huidige voorplein. Dit kreeg de naam ds. K. Hovens Gréveplein, genoemd naar de predikant die van 1814 tot 1862 aan de gemeente verbonden was en een belangrijke rol speelde bij de totstandkoming van de kerk.
Ook de ingang veranderde. De oorspronkelijke ingang in de noordelijke zijgevel werd verplaatst naar de oostgevel. Daar kwam een opvallender entree met een uitgebouwd portaal, bekroond met drie sierlijke ornamenten. De gevel kreeg pilasters, sierlijsten en een groot centraal raam, met aan weerszijden twee kleinere blinde nissen.
De vormgeving doet denken aan de zogenoemde Waterstaatskerken uit de 19e eeuw. Kenmerkend zijn de eenvoudige opzet en het gebruik van stuc- en pleisterwerk om het gebouw toch een voorname uitstraling te geven.
In 1982 werd de kerk zowel van binnen als van buiten gerestaureerd. Het gebouw is tegenwoordig een rijksmonument.
Het interieur is licht, rustig en sfeervol – voor wie de bescheiden buitenkant ziet vaak een verrassing. Een kerk midden in de stad, met een lange geschiedenis en nog altijd een plek voor ontmoeting, bezinning en vrede.